Meerderheid Europees Parlement kiest voor CETA – deel II

 

CETA is een handelsverdrag tussen Canada en Europa, dat een blauwdruk vormt van TTIP. Is goedkeuring van het TTIP verdrag de volgende stap?

Referendum over TTIP handelsverdrag noodzaak – oktober 2016

Ooit van TTIP gehoord? Het is de afkorting van Transatlantic Trade and Investment Partnership; een initiatief van Amerika. De Amerikanen willen een interne markt vormen met Europa. Althans, die indruk willen ze maken.  Het gaat niet zozeer om een handelsverdrag als wel een politiek machtsmiddel om een grote rol te spelen in de wereldpolitiek: sinds de World Trade Organization (WTO) in het slob is geraakt en er nieuwe opkomende economieën zijn (BRIC landen) , is de VS er alles aan gelegen haar hegemonie te waarborgen.

Het verdrag wordt achter gesloten deuren uit onderhandeld met de Europese Commissie. De informatie die toch nog openbaar is gekomen hebben we aan Greenpeace te danken. Zodoende kunnen we ons voorstellen wat voor impact dit verdrag zal hebben op ons dagelijks leven.

Om te beginnen zal de macht komen te liggen bij multinationals en investeerders. Zij kunnen wetten en regels op (inter-)nationaal niveau omzeilen of naar hun hand zetten. Of pretenderen ergens recht op te hebben: winstderving bij voorbeeld. Zij klagen overheden aan met torenhoge claims. Internationale advocatenbureaus spinnen daar garen bij. De overheden hebben op haar beurt geen recht van spreken om in het verweer te gaan. Hiermee wordt de overheid het afvoerputje van de multinationals uit binnen- en buitenland . De belastingbetaler betaalt.

De onderhandelaars trachten de standaarden op de markt gelijk te trekken. Zowel harmonisering als wederzijdse erkenning zal leiden tot lagere standaarden. Waarom zouden we het gemeengoed aan standaarden waar jaren lang aan gewerkt is te grabbel gooien? Voor die bovenlaag van amper 1 %?

Als in de akkerbouw en veeteelt de importtarieven wegvallen, kunnen de agrarische ondernemingen niet meer opboksen tegen de concurrentie van Amerika. De Amerikanen kunnen zeer goedkoop leveren. Aangezien Europa hoge standaarden in het vaandel heeft staan (milieu, sociaal, dierenwelzijn), leggen onze boeren het af tegen deze oneerlijke concurrentie.

Voedselveiligheid staat op het spel. Ruim 80 pesticiden die in de EU verboden zijn mogen in de Amerikaanse landbouw wel toegepast worden. Het kan zo zijn dat je vlees op je bord hebt liggen waarvan niet kan worden vastgesteld of het wel of niet met hormonen gemaakt is. In Europa zijn genetisch gemodificeerd organismen (ggo’s) niet toegestaan. Amerikanen gebruiken deze gewassen wel, zonder labelplicht.

De Amerikanen hebben grote belangstelling voor privatisering van publieke diensten. TTIP maakt het onmogelijk dergelijke privatisering terug te draaien. De Europese koepelvereniging Council of European Municipalities and Regions is tegen deze clausule.

Als we alle aspecten van het TTIP verdrag op een rij zetten, dan blijkt dat wij Europeanen dus als het ware door een fuik worden aangetrokken en er niet meer uit komen doordat we verstrikt raken bij gebrek aan houvast. Houvast met behoud van de huidige wet- en regelgeving alsmede de toegevoegde waarde van toekomstige wet- en regelgeving. Wetten, regels en standaarden die vastleggen hoe gezondheid, arbeidsrecht, milieunormen en veiligheidseisen het beste verankerd kunnen worden.

Degenen die de vangnetten ophalen zijn multinationals en investeerders. De mensen die achter het net vissen zijn overheidsorganen en nationale rechters. Met andere woorden: de trias politica wankelt met de claimcultuur en daarmee de rechtsstaat an sich. Als dat het geval wordt voor de 28 Europese lidstaten, dan staan we niet op voet van oorlog, dan hebben we oorlog.

Eigenlijk heeft het gedachtengoed van TTIP veel weg van Animal Farm: “all are equal but some are more equal than others”. De onderhandelaars van TTIP hebben de race tegen de klok niet gehaald: de deadline van eind dit jaar is opgeschoven. Dit kan tegenstanders van TTIP iets meer speling geven mensen te mobiliseren. Duitsland heeft 300 000 mensen op de been kunnen krijgen. Nu ons land nog: zaterdag 22 oktober 2016 is er een manifestatie in Amsterdam, Museumplein: www.alarmttip.nl . Een referendum is noodzakelijk voordat we voor een voldongen feit staan: 300 000 handtekeningen zijn er nodig. De teller staat op 178.247. Zie https://ttip-referendum.nl om het initiatief te ondersteunen. Voor het te laat is.

Gepubliceerd in de Leeuwarder Courant 29/09/2016, Tubantia 19/10/2016, Nieuws.nl / Amsterdam 5/11/2016

Meerderheid Europees Parlement kiest voor CETA

 

CETA is een handelsverdrag tussen Canada en Europa, dat een blauwdruk vormt van TTIP. Is goedkeuring van het TTIP verdrag de volgende stap?

Referendum over TTIP handelsverdrag noodzaak – oktober 2016

Ooit van TTIP gehoord? Freek Bersch, Campagneleider STOP-TTIP bij Milieudefensie, legt uit: TTIP (spreek uit: tea tip) is in Jip en Janneke taal een handelsverdrag waarmee de Europese Unie (EU) en de Verenigde Staten (VS) proberen de obstakels voor onderlinge handel  weg te nemen. Met struikelblokken worden verschillen bedoeld in regels en productstandaarden, milieurechten, dierenwelzijn en arbeidsrechten. Het klinkt niet sexy maar wel nogal geheimzinnig: de onderhandelaars geven burgers en non profit – organisaties niet de kans een kijkje te nemen achter de schermen. Grote bedrijven daarentegen worden volop gevraagd mee te denken en te schrijven.

Volgens de voorstanders van TTIP zou er economische groei tot stand komen wat goed uitkomt met de bankencrisis van 2008 vers in het geheugen. Meer handel en export hoeven echter niet noodzakelijkerwijs uit te lopen op economische groei. Uit onderzoek blijkt dat we met TTIP  gezamenlijk met de prijs van één kopje koffie per week vooruit zouden gaan – en dan nog niet eens Starbucks koffie!

Bij TTIP gaat het om een claimcultuur die tot dusver vooral kon gedijen in landen met bilaterale investeringsverdragen waar Nederland er al 80 van heeft geratificeerd zonder dat wij zelf het mikpunt werden van claims, tot dusver althans. Met TTIP wordt de kans echter groter dat onze overheid wordt aangeklaagd door multinationals en investeerders. Het kan daarbij gaan om tegenvallende winstverwachtingen of bedrijven die naar fossiele brandstoffen of schaliegas boren, waarmee het milieu in gevaar komt en gezondheidsrisico’s ons parten spelen. De overheid kan op haar beurt niet een proces beginnen tegen deze grote bedrijven. En u betaalt als belastingbetaler de rekening.

Een voorbeeld: president Obama heeft verhinderd dat een Canadees bedrijf een pijpleidingproject zou ontwikkelen in de V.S. Met tot gevolg dat Washington D.C. riskeert 15 miljard dollar te moeten overmaken op de bankrekening van de Canadese onderneming.

Eén van de meest ingrijpende veranderingen met TTIP in het alledaags leven is de voedselveiligheid. Ruim 80 pesticiden die in de EU verboden zijn mogen in de Amerikaanse landbouw wel toegepast worden. Het kan daar zo zijn dat je vlees op je bord hebt liggen waarvan niet kan worden vastgesteld of het wel of niet met hormonen gemaakt is. In Europa zijn genetisch gemodificeerd organismen (ggo’s) niet toegestaan. Amerikanen gebruiken deze gewassen wel, zonder labelplicht.

Voor de  veeteelt en akkerbouw betekent TTIP de nekslag. Als de importtarieven wegvallen,  kunnen de agrarische ondernemingen niet meer opboksen tegen de concurrentie van Amerika. Dit land kan zeer goedkoop leveren. Aangezien Europa hoge standaarden in het vaandel heeft staan (milieu, sociaal, dierenwelzijn), leggen onze boeren het af tegen deze oneerlijke concurrentie die wordt beëindigd met een race to the bottom.

De consequenties van TTIP voor ieders privacy zijn nog moeilijk te overzien maar wat wel bekend is dat de VS grensoverschrijdende gegevensstromen – inclusief persoonsgegevens – wil zonder belemmeringen. Daar komt bij dat de bescherming van persoonsgegevens in EU handelsverdragen momenteel onvoldoende is, aldus privacy kenner Ante Wessels.

 

Als ik Freek vraag wat het alternatief is van TTIP, dan is het antwoord:  “geen TTIP”. Er bestaat echter wel een document waarin opnieuw de randvoorwaarden voor handelsverdragen op een rijtje worden gebracht:  het Alternative Trade Mandate (ATM) geheten.  Zo wordt rekening gehouden met duurzame energie (windmolens), mensenrechten, bescherming van het intellectueel eigendom (d.w.z. auteursrechten e.d.)

De onderhandelaars van TTIP hebben de race tegen de klok niet gehaald: de deadline van eind dit jaar is opgeschoven. Dit kan tegenstanders van TTIP iets meer speling geven mensen te mobiliseren. Duitsland heeft 300 000 mensen op de been kunnen krijgen. Nu ons land nog: zaterdag 22 oktober 2016 is er een manifestatie in Amsterdam, Museumplein (www.ttipalarm.nl). Meer Democratie, Foodwatch, Transnational Institute, Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen (SOMO) én Milieudefensie hebben het initiatief genomen een referendum te organiseren. Daar zijn 300 000 handtekeningen voor nodig. De teller staat op 178.247. Zie https://ttip-referendum.nl   om het initiatief te ondersteunen. Het is nu of nooit.

Gepubliceerd in Algemeen Dagblad 19/10/2016, Brabants Dagblad 20/10/2016, Dagblad van het Noorden 20/10/2016, Dwars door de buurt oktober editie 2016

 

 

Shit, het moet anders – december 2016

De opkomst was laag. Iets wat ik niet verwacht had maar had kunnen voorspellen: de insteek van de bijeenkomst was politiek. Vervreemding van de politiek en de Tweede Kamerverkiezingen op 15 maart 2017 en de lokale democratie en lokale verkiezingen maart 2018 wel te verstaan. Het vertrouwen in de politiek, zij die onze belangen behartigen, anno 2016 is wel weg: dit is zorgwekkend.

In de zaal zaten bekende gezichten van het buurtcentrum de Meevaart en belangstellenden met een Nederlandse en buitenlandse nationaliteit al kunnen deze laatsten niet stemmen in maart volgend jaar. Niet kunnen stemmen kan maar niet gaan stemmen net zo goed: ik vraag  me zelf in alle eerlijkheid af wat ik aan moet met zo veel splinterpartijen in Den Haag. Ik weiger op de partij te stemmen die altijd op mijn steun kon rekenen. Gewoonweg vanwege hun positie tegenover een belangrijk politiek issue (TTIP). Tegelijkertijd wil ik niet met mijn stem Wilders in de kaart spelen. In 2018 worden gemeenteraadsverkiezingen gehouden. Tegen die tijd wordt de besluitvorming in het stelsel nog meer gecentraliseerd: bestuurscommissies worden vervangen door adviesraden. Hiermee wordt de toegang tot politici in eigen stad steeds lastiger gemaakt. Vroeger was een belletje met de wethouder of participatiemakelaar genoeg. Bij wie ligt het mandaat vragen we ons af: bij  actieve burgers of actieve politici? Het één sloot tot dusver het ander niet uit: de Meevaart is een initiatief geweest wat politici met geld en dus macht gefaciliteerd hebben.  Nu is de geest uit de fles en kun je actieve burgers niet dwars liggen legt iemand uit.

Twee mensen zijn lid van een partij. De één is een twintiger en is sinds kort lid geworden van een partij. De ander is in de 50 en al 30 jaar lid van één en dezelfde partij. Slechts 1,5 % is lid van een politieke partij in Nederland. Deze mensen maken de dienst uit volgens de moderator. Het gemeengoed democratie is gegijzeld door politieke partijen. En alles wat je doet is politiek merkt iemand op: je staat er mee op en je gaat er mee naar bed. De meerderheid is erover eens te zullen stemmen zoals zij aldoor hebben gedaan. Op wie is soms nog de vraag.

Een vrouw merkt op dat Wilders met zijn anti-democratische organisatie gebruik maakt van het democratische proces. Hij komt niet met oplossingen. Zij weigert hem serieus te nemen en pessimistisch te zijn. Ze voelt de morele verplichting te gaan stemmen en daarbij goed na te denken aan wie zij haar stem kan geven. Dan komt een vrouw op leeftijd aan het woord. Zij noemt democratie een mooi systeem dat echter geen onderhoud heeft gehad. Haar buurman zegt dat het geld op is en mensen van de participatiesamenleving het zelf maar mogen uitzoeken.  Politiek heeft geen aansluiting met de realiteit. Mensen zijn het zat. Politieke partijen kunnen beter meer samenwerken dan elkaar kapot maken in de verkiezingen.

Dan komt iemand aan het woord die vindt dat het geloof in een groei van werk en perspectieven en investeren in maatschappij weg is terwijl het milieu verwoest raakt en de verschillen tussen rijk en arm, vrouw en man groter worden. Hij zegt: Shit, het moet anders! Hij onderstreept dat niet alleen gekeken moet worden naar wat verkeerd gaat maar ook wat goed gaat al is het maar op kleinschalig niveau. Je kunt lokaal een partijprogram opstellen.

Dan zegt iemand dat hij een haat/liefde verhouding heeft met politiek: wat heb ik er aan? Je hebt geen invloed op de politiek. Het lijkt er op dat Wilders net zo veel speelruimte heeft als Trump had, hij is net een ongeleid projectiel. Politieke partijen gelooft hij niet maar Wilders wel: er is iets niet pluis. Hij denkt dat lokaal stemmen uitkomst biedt.

De moderator stipt de boosheid naar het establishment aan en de volksverheffing. Hij heeft geen zorgen over Wilders maar over de stad. In Amsterdam met 1,2 miljoen bewoners zijn partijen aan de macht die niet van hem zijn. Een van de organisatoren refereert aan het verleden waarin je links en rechts had. Nu is het diffuus. Hij voelt zich als een reddingsboei die 4/5 keer op dezelfde partij heeft gestemd. Hij spreekt de hoop uit dat lokaliteit enige kans naar nieuwe beweging heeft: niet marktdenken en besturen maar menselijke waardigheid voorop stellen.

Dan is de vraag wat er moet gebeuren de komende sessie. De achterstalligheid van het onderhoud van de democratie brengt ons er toe als samenleving te bepalen waar je naar toe wilt. Democratie betekent immers dat het volk regeert: demos = volk, cratie=regeren/heersen. Een meerderheid zorgt voor de minderheid. Hitler was ooit democratisch aan de macht gekomen. Hoe zouden wij nu een democratisch stelsel kunnen hebben? Tegelijkertijd is er dehumanisering: mensen zijn productiemiddel of consument geworden. Er wordt gedacht in hokjes: hij is blank, zij zwart. Er zijn verschillen m.b.t. waarden. In de Indische buurt waar het multi culti is, blijkt de opkomst bij landelijke verkiezingen niet meer dan 55% te zijn en bij lokale verkiezingen 45%. Normen en waarden definiëren in een verkiezingsprogram dat naast een program van een politieke partij wordt gelegd zal de insteek zijn. Niet politici laten reageren op wat zij willen, maar een statement maken wat het volk wil. De vorm van het geheel zou beklijfd kunnen worden door filmpjes te maken van hooguit 10 minuten. Het werk verrichten we vooral om de (klein-)kinderen niet opgezadeld te laten raken met een erfenis die een mens onwaardig zou zijn. Mannen en vrouwen van verschillende generaties en afkomst, die vanavond gelijk opgaan, zetten hun schouders eronder.

www.oost-online.nl

 

Bezoek aan het Hôtel de Matignon – 2010

Maar liefst tegen de 40 man had zich aangemeld voor de unieke rondleiding in het Hôtel de Matignon, dat vlak achter de residentie van de Nederlandse ambassadeur gelegen is, in het 7de arrondissement. Matignon betekent vandaag de dag in de verbeelding van de Fransen het domein van de minister-president. De naam Matignon verwijst echter oorspronkelijk naar de prins van Monaco voor wie het gebouw rond 1720 destijds is gebouwd.

Het werd pas als regeringsgebouw in gebruik genomen toen generaal de Gaulle in 1944 er zijn post van maakte, op de 1ste verdieping, waar de minister-president vandaag de dag nog steeds zijn kantoor houdt. Het is een kamer met balkon met prachtig uitzicht op de tuin die net iets groter is dan die van het Elysée: 3 hectaren groot. In de tuin wordt er een boom geplant op het moment dat een Premier ministre aantreedt. Zo hebben we het boompje gezien dat herinnert aan het ambt van de Villepin. Omwonenden in de buurt, veelal families die er al decennia lang wonen, kunnen recht kijken in de gigantische tuin. Uit veiligheidsoverwegingen wordt de tuin echter niet een openbare ruimte.

Nadat een keurige heer ons welkom heette op de cour d’honneur, mede namens de Premier ministre François Fillon die op zaterdag 10 april niet aanwezig was (was hij er wel geweest, dan hadden wij er nooit ontvangen kunnen worden), werden we geleid naar de salle du Conseil. Een zaal waar de conseillers en andere genodigden bijeen komen om deel te nemen aan het besluitvormingsproces (dat nogal ingewikkeld klonk en vooral een tijdrovende zaak lijkt te zijn). De Premier ministre neemt dan telkens plaats aan het midden van de tafel (dus niet aan het hoofd!) zoals het protocol voorschrijft, met de rug naar het prachtige wandtapijt, met een verwijzing naar Don Quichotte. Zou dit laatste een metafoor zijn?

De Premier ministre blijft in ieder geval in dienst van de président en speelt in die zin de 2e viool. Bij een cohabitation hoort de Premier ministre niet ‘je souhaite que’ te gebruiken in zijn vocabulaire, iets wat ten tijde van Chirac en Jospin problemen heeft gegeven.

De zaal wordt niet alleen in gebruik genomen in de werkweek maar ook op zondag; om 16.00 uur  is François Fillon daar te vinden met zijn staf; dat is vaste prik. Je kunt wel nagaan dat, met zo’n strak werkschema, de Premier ministre er alles aan gelegen is zijn gezin onder te brengen in het gebouw. Op de eerste verdieping is daar dan ook ruimte voor.

Onze gastheer heeft in het kort verteld dat de 500 man die er werken (van wie 50 man in het gebouw zelf, de rest tegenover 57 rue Varenne), van dezelfde politieke partij zijn als de premier ministre. Dus als deze het veld moet ruimen, staat de rest ook op straat (zonder recht op een uitkering), maar goed, het gaat dan ook om een hoogst eervolle baan…

We hebben de zalen op de begane grond één voor één kunnen bekijken, inclusief de salon jaune, bleu en de antichambre waar de pers bijeenkomt om foto ’s te schieten van de hoogwaardigheidsbekleders. Wij mochten overigens geen enkele foto maken tijdens de rondleiding.

Om een blijvende herinnering te houden, kregen we echter een fraaie brochure aangereikt. Als je op internet kijkt, is het mogelijk alsnog een virtueel, 3D bezoek te brengen, met alles erop en eraan …

http://www.gouvernement.fr/visite-virtuelle-matignon-360

Onder Ons

Interview met kunstenares Manuela Luchtmeijer – 2009

Manuela Luchtmeijer (Koog a/d/ Zaan, 1970) wil niet gezien worden als een “peintre de Montmartre”. Die benaming heeft volgens haar een negatieve gevoelswaarde: zij distantieert zich van schilders op het Place du Tertre die het moeten hebben van de belangstelling van toeristen. Zij hoort eerder thuis in het rijtje : les peintres indépendants”. Er is een vereniging die zich inzet voor kunstenaars in het 18e (alsmede het 9e) arrondissement; deze organiseert jaarlijks het derde weekend van november de bekende ‘portes ouvertes”, één van de grootste van Parijs. Het gaat om kunstenaars van allerlei nationaliteiten – die dag én nacht – aan het werk zijn in kelders, rez-de-chaussées, in de Cité des artistes, in ateliers van de Bateau Lavoir, maar ook in eigen werkplaatsen: sinds 2009 heeft Manuela de beschikking over een eigen atelier, waar ze werkt, exposeert en veelal tot laat in de avonduren werkt.

Voor Manuela zich 100% ging storten op het schilderen, in 2004, was ze na haar studie Japans aan de hoge school INALCO te Parijs opgeklommen tot manager op het gebied van technische vertalingen voor Aziatische landen. Ze heeft jarenlang geprobeerd haar boeiende baan, waarvoor ze veel reisde te combineren met het schilderen. Toen ze echter vijf jaar geleden wederom promotie kon maken, besloot “la peintre du 18e” voorgoed afscheid te nemen van het bedrijfsleven en de sprong te wagen in het diepe. Ze koos voor het vak waar haar hart lag – een keuze : “waar ze nooit spijt van heeft gehad”.

Manuela heeft echter direct vanaf haar eerste (solo) expositie in 2006 haar werk goed verkocht. Al viel het haar in het begin best zwaar afscheid te nemen van sommige werken waar ze erg aan gehecht was. “Met gemengde gevoelens heb ik het eerste schilderij dat 1500 euro opbracht ingepakt”.

Naarmate ze meer schilderijen is gaan verkopen – waarbij de prijs varieert van 150 euro voor een inkttekening tot 6 000 euro voor een grootformaat olieverfschilderij – is ze makkelijker afstand gaan nemen van haar doeken. Ook heeft ze in 2007 op de beroemde Salon d’Automne geëxposeerd. Verder hebben haar schilderijen gehangen in verschillende galeries en locaties, onder andere in de OESO.

Door de jaren heen heeft Manuela haar eigen stijl ontwikkeld: ze werkt nu voornamelijk met dikke lagen olieverf op linnen doek waarbij ze gebruik maakt van schildermesjes. Ze probeert in haar abstracte doeken behalve reliëf ook matte ofwel glanzende effecten te creëren. Haar (kalligrafie) penselen haalt ze vooral uit de kast voor studies, die vaak bestaan uit inkttekeningen op rijstpapier – een manier van werken die haar is bijgebleven na jarenlange lessen in kalligrafie en Chinees schilderen en haar vele reizen naar China en Japan.

De bijzondere relatie die bestaat tussen taal en beeld (ideogrammen) in het Chinees en Japans heeft haar altijd gefascineerd, evenals het mediatieve aspect van de Aziatische cultuur dat voornamelijk in de kalligrafie terug te vinden is. In de hedendaagse kunst vindt ze inspiratie bij een schilder als Zao Wou-Ki, een Chinese kunstenaar op leeftijd die abstracte kunst maakt en die ze bijna als haar meester beschouwt.

In haar eigen werkwijze neemt de schilderes afstand van de snelle cultuur in het Westen met het zapgedrag, snapshots, vlugge beelden e.d. Ze neemt ruim de tijd om in uiterste concentratie de verf voor te breiden en te schilderen en moet vaak wekenlang opzij zetten tot de verschillende lagen verf droog zijn. Ze wacht vervolgens het ultieme moment af om de finishing touch en, vooral, het hoofdmotief te schilderen. In één beslissende sessie rondt ze dan uiteindelijk het schilderij af waaraan ze al maandenlang heeft gewerkt. Over het algemeen werkt ze zo’n 6 à 12 maanden lang aan verschillende werken tegelijkertijd, die samen een serie vormen.

Wat haar artistieke vorming betreft, is ze naast haar studie Japans extraneus aan de Ecole des Beaux-Arts geweest, heeft ze diverse cursussen gevolgd en gebruikte ze bijna lle pauzes tijdens haar studentenbaantjes in het Musée d’Orsay en het Louvre om schetsen te maken in de talrijke zalen. Haar Nederlandse achtergrond blijkt in haar werk een rol van betekenis te spelen: Manuela’ s eerste serie “Dames blanches” beeldt een personificatie uit van de “witte wieven”. Het gaat om een natuurverschijnsel dat vooral voorkomt op Texel, in het oosten van het land en in de omgeving van Maastricht bij voorbeeld: als de mist over de bossen en vochtige weilanden trekt en er flarden mist blijven hangen of door de wind worden meegevoerd, lijkt het net of vrouwelijke figuren als het ware door het landschap waren. In deze serie beeldt ze het vallen van de nacht uit t/m het opkomen van de zon (herkenbaar aan een verschillend kleurenscala) en elk doek symboliseert tevens en vooral een bepaalde periode of gebeurtenis uit het leven van de kunstenares.

De tweede grote serie waar ze nu mee bezig is, heeft de titel “Insomnia’ gekregen – een universeel thema waarachter wederom een heel persoonlijk verhaal achter schuil gaat. Haar streven voor het jaar 2009 is deze serie af te maken en haar werk voor het eerst onder de aandacht te brengen van enkele “galeries plus renommées” in Frankrijk en Nederland, een grote stap die ze tot nu toe nog niet genomen heeft omdat ze eerst genoeg werk af wil hebben om te kunnen laten zien. Bent u benieuwd geworden naar de schilderijen van Manuela Luchtmeijer, dan kunt u een kijkje nemen op haar website – http://manuelaluchtmeijer.com

Wilt u haar werken op ware grootte zien, dan kunt u haar atelier en expositieruimte bezoeken op 82, rue Marcadet, 75018 Paris, ter hoogte van de metrostations Jules Joffrin en Marcadet Poissonniers, dat op zaterdag geopend is voor publiek van 14.00 uur – 18.00 uur en door de week op afspraak (tel. + 33 6 15 25 23 60).

Onder ons

Interview met directeur “prenten en tekeningen” van het Louvre – 2006

De aanwezigheid van Carel van Tuyll van Serooskerken op een Parijs terrasje op een steenworp afstand van het Louvre blijft niet onopgemerkt. De hoofdconservator van het grootste museum ter wereld van de afdeling ‘Arts graphiques’ wordt binnen de kortste keren aangesproken met de vraag of hij de echtheid kan vaststellen van een tekening die een particuliere verzamelaar onlangs heeft aangekocht. Tekeningen en prenten zijn het specialisatiegebied van Carel van Tuyll die sinds vorig jaar officeel is aangesteld als hoofdconservator – de eerste buitenlander die een dergelijke functie heeft mogen bekleden. Tot 2003 was het alleen via een concours mogelijk toegang te krijgen tot het ‘corps des conservateurs’ die de verantwoordelijkheid dragen over het erfgoed van Frankrijk.

Carel van Tuyll, kunsthistoricus en tot 2005 Hoofd collectiebeheer van alle vijf afdelingen van Teylers Museum in Haarlem – dat overigens ietsje ouder is dan het Louvre – is door het Louvre zelf benaderd met de vraag of hij beschikbaar was voor deze eervolle functie. Zijn hoofdtaken blijven op zich hetzelfde – het bewaren en doen restaureren en publiceren van de collectie, het tentoonstellen van de werken en het aantrekken van bezoekers – maar dan wel op een andere schaal (er zijn niet minder dan 150 000 tekeningen in het bezit van het Louvre !), belast met de leiding van een team van conservatoren en in een andere omgeving.

In tegenstelling tot Teylers Museum dat een stichting heeft als organisatiestructuur, is het Louvre een uitgesproken publiekrechtelijke instelling, al wordt het ten dele geprivatiseerd met behulp van mecenaatprojecten. Een kwart van het bezoekersaantal van het Louvre (ruim 7 miljoen bezoekers per jaar), dat overigens enorm is gestegen als gevolg van het Da Vinci Code effect, komt gratis binnen. Het gaat daarbij voornamelijk om de jeugd, studenten, schoolklassen en kunstenaars. Verder zijn het zijn veelal vrouwen op leeftijd die het Louvre bezoeken. Carel van Tuyll vertelt dat de mensen in de eerste plaats komen voor de Joconde. Op nummer 2 staat niet de Venus van Milo (dit beeld is de 3e publiekstrekker), maar de piramide zelf (!)

Het is een heel karwei om alle bezoekers binnen te leiden via deze ene hoofdingang, merkt Carel van Tuyll op. Vooral met de openstelling van het Louvre in de avonduren op woensdag, vrijdag en zaterdag, moet er hard gewerkt worden achter de schermen om de zalen weer schoon en op orde te krijgen voor de deuren open kunnen voor het publiek de volgende morgen. De hoofdconservator heeft zelf ook bij toerbeurt “avond- en weekenddiensten” om in geval van calamiteiten een aanspreekpunt te zijn. Als hij op dat soort momenten aanwezig moet zijn, profiteert hij ervan een kijkje te nemen in het Louvre zelf. Het blijft een hele uitdaging om alles te bekijken.

Zijn voorgangster die aan het hoofd stond van Tekeningen en Prenten (één van de acht afdelingen die het museum rijk is), heeft de tekeningen laten digitaliseren zodat alles op internet te raadplegen is. Carel van Tuyll vertelt dat de collectie die hij onder zijn beheer heeft niet in haar geheel zichtbaar is maar dat in de studiezaal tekeningen bekeken kunnen worden op aanvraag, in een schitterende zaal bij de Porte des Lions. Sinds zijn aanstelling in het Louvre, heeft Carel van Tuyll het initiatief genomen om een Rembrandttentoonstelling te organiseren ter herinnering aan het geboortejaar van deze schilder. Hij heeft daarvoor tekeningen bijeengebracht die in Franse musea ondergebracht zijn (behalve het Louvre, de Ecole Nationale des Beaux -Arts, de musea van Grenoble en Besançon en een enkele privé collectie), aangevuld met tekeningen uit de Collectie Frits Lugt in de Fondation Custodia waarvan hij overigens bestuurslid is sinds een aantal jaren. De Rembrandttentoonstelling is 20 oktober 2006 geopend voor het publiek en loopt door tot 8 januari 2007 in de Napoleon hal.

Carel van Tuyll vertelt dat hij zich ook inzet voor de aankoop van tekeningen om de huidige collectie uit te breiden. Elke afdeling in het Louvre deelt in een aankoopbudget dat voor een deel voortkomt uit de rentreegelden. Dankzij de ‘Société des Amis du Louvre’ kan het budget aangevuld worden. In de jaarvergadering van deze Vrienden van het Louvre wordt namelijk de mogelijkheid geboden het bestuur van de stichting een aankoop voor te leggen. Daarvoor moet de desbetreffende conservator zijn acquisitieproject verdedigen. Mocht het bestuur akkoord gaan, dan moet bij de volgende jaarvergadering een presentatie gehouden worden. Carel van Tuyl heeft al 2 tekeningen kunnen aankopen op die manier, waaronder één van William Blake die nog niet vertegenwoordigd was in de collectie van het Louvre. Als u lid wordt van Les Amis du Louvre, kunt u deze presentatie bijwonen. U kunt ook, geheel vrijblijvend, op woensdag 22 november 2006 naar het Louvre komen om een lezing bij te wonen over de tekeningen van schilder, tekenaar en etser Rembrandt van Rijn onder leiding van Carel van Tuyll en Peter Schatborn van het Rijksmuseum van Amsterdam, die onder lunchtijd wordt aangeboden. Voor meer informatie over het Louvre / Société des Amis du Louvre, Ecole du Louvre (met de mogelijkheid een jaar lang avondcolleges te volgen voor 120 euro per jaar) en om de tekeningen en prenten e.d. te aanschouwen vanuit uw bureaustoel : zie www.louvre.fr !

Onder Ons

Hallo wereld.

Hier volgt een overzicht van artikelen die verwijzen naar mijn Parijse periode (2006-2011), mijn periode als medewerker van de redactie bij de lokale radio zender Radio Amsterdam FM en de huidige periode als journaliste bij de lokale, Amsterdamse buurtkrant Dwars door de buurt (www.oost-online.nl) alsmede bij de patiëntenvereniging VMDB.