J’accuse!

Chers compatriotes de Ru Paré,

Ce soir, je fais appel à votre engagement ainsi que votre talent pour composer des chansons de rébellion et résistance.

Je n’ai pas l’intention d’évoquer le climat qui fait l’objet de discussion auprès des médias, la politique nationale, la société sociale, les ONG, United Nations et les chefs d’Etat. Je porte mon attention plutôt sur autre chose qui mérite également de l’attention, soit le positionnement de minorités fragiles dans notre société. Je vous en présente quelques-uns.

  1. Les personnes défavorisées de la loi dite de « participation ». Le plus sale coup constitue « le diviseur de coût » qui renvoie l’allocation à la baisse si l ‘on partage le ménage avec d’autres personnes. La solidarité est ainsi punie. Les personnes qui ne font pas la demande d’une allocation risquent de tomber sous le seuil social. En raison des hauts loyers à Amsterdam ceux-là s’endettent aisément. Les jeunes adolescents sont également victime de cette loi. Il s’agit de soi-disant jeunes fantômes qui ne sont enregistrés nulle part et mènent une vie de clochard. Actuellement, la secrétaire d’Etat Van Ark (affaires sociales, Libéraux) souhaite imposer une politique plus sévère. On aura le droit de bénéficier de l’aide sociale seulement à condition de faire une prestation en contrepartie. Entretemps, les chômeurs de longue durée sont toujours sans emploi. Cet objectif n’a donc pas été atteint depuis l’adoption de la loi en 2015. D’autre part, le ministre de la protection juridique Dekker (Libéraux) a pour objectif de bousiller le bureau social.

2. Il y a bien des sans-logis qui restent sur la touche. Le nombre de SDF aux Pays-Bas a plus que doublé ces dix dernières années. D’après le CBS (Cf. INSEE, bureau de statistiques) un peu plus de 39 000 personnes ont été recensées en 2018 alors que les sans-papiers ne sont pas compris dans ces chiffres. L’Armée du Salut estime que le défaut d’habitations à loyer modéré a entraîné un nombre croissant de SDF. La hausse serait également liée à la liste d’attente auprès de la Santé Mentale Publique ces dix dernières années. Les SDF souffrent souvent de problèmes psychiques.

3. La discrimination sévit sur le marché de l’emploi destiné aux allochtones. La différence entre les allochtones (3e génération d’immigrés) et les autochtones (les Néerlandais et les expatriés) ne diminue pas. Ces 15 dernières années les personnes ayant une origine turque, marocaine, surinamienne, ou antilliane ont un quart de moins à dépenser selon les propos recueillis de RTL7 qui s’est renseigné auprès du CPB (instance gouvernementale). Les allochtones gagnent toujours moins en moyenne par rapport aux autochtones tout en ayant fait le même parcours. Ils ont moins de chances d’obtenir un poste et s’ils en trouvent un, le salaire à l’heure est moins élevé. La discrimination gêne également les étudiants qui cherchent un stage selon le quotidien Algemeen Dagblad. Le système féodal (le soit-disant « leenstelsel ») rend en outre la vie compliquée pour les personnes qui souhaitent faire étudier leurs enfants ou souhaitent étudier eux-mêmes. 

4. Là où cela farfouille aussi, c’est auprès de l’aide sociale à la jeunesse. Un peu plus de 4 ans après la décentralisation qui allait de pair avec une politique de rigueur, des goulots se sont accumulés. Trop d’enfants ne sont pas aidés dans les délais en raison des longues listes d’attente. Les charges administratives empêchent de faire le travail sur le terrain. En outre la rotation du personnel de même que l’absentéisme constituent des obstacles. Un autre point de litige est que la tutelle est sous la pression.

5. “Les paroles risquent de tuer les personnes. La vraie solution ne réside pas seulement auprès du gouvernement. La vraie lutte contre l’antisémitisme commence à l’école où il sera impératif de stimuler les connaissances avec d’autres cultures. Il faudra par conséquent mettre en place des cours obligatoires”. Voilà les propos recueillis par Eddo Verdoner de la part du Conseil et Concertation Juif qui sont parus dans le quotidien Trouw le 7 mai 2019. « L’Antisémitisme est pendu comme un moisissure à l’abri du vent de la société en attente d’un mécontentement social, un malaise économique ou simplement un homme politique qui recherche du pouvoir ». Je souhaiterais y rajouter à titre personnel que les gens ayant une origine non occidentale sont également dupe des ressentiments: notamment les musulmans et les réfugiés. Autre phénomène social récurrent est le racisme qui s’enracine, notamment dans le monde du foot.

J’aurais pu étayer mes arguments plus amplement avec les conséquences de la nouvelle loi « Santé Publique et Force » destinée aux personnes qui souffrent de démence (1 personne sur 5 aura la démence) ainsi que la loi Santé Mentale Publique Obligatoire pour les patients psychiatriques (Cf. mon blog).

Ou est-ce que j’aurais dû attirer votre attention sur la pauvreté qui accroît (300 000 enfants sont dans une situation de précarité aux Pays-Bas), Les gens qui vivent sous ces conditions dépendent des sites de distribution d’alimentation qui ne cesse de croîtrent. Il y a plus d’un million de personnes qui vivent en pauvreté. (contre 17,2 milllion d’habitants)

Que faire des infirmiers dans la Santé Publique où la privatisation n’a rien rapporté. Cela a même mené à la faillite d’hôpitaux. Le vieillissement et les patients en situation d’urgence ne sont pas servis de cette manière. Que penser des enseignants qui travaillent sous une forte pression. Ils ne sont pas assez nombreux et n’ont pas eu une augmentation de salaire depuis fort longtemps, de sorte qu’il leur est difficile d’être logés dans les grandes villes où les loyers sont élevés. Tout cela se produit au détriment du niveau scolaire…

Depuis décembre 2019 les exploitations agricoles et entreprises de construction sont mal traitées avec la politique dite d’azote et des PFAS. La plus haute instance gouvernementale de droit administratif dite Raad van State (Conseil d’Etat) prévoit qu’il va falloir protéger les terrains contre l’azote alors que les pays voisins n’ont pas fait de telles démarches. Et ce en faveur de permis de construire dont seul le gouvernement bénéficie!

Que penser des personnes qui ont un handicap ? Les Pays-Bas ne font toujours pas le nécessaire pour améliorer les valeurs humaines et sociales comme accessibilité, enseignement, marché de l’emploi et habitation, selon le rapport du Collège des droits de l’homme des United Nations publié en 2017.

Le positionnement des réfugiés est également une politique précaire. Le ministère de la Justice et Sécurité a renforcé la politique à l’égard des demandeurs d’asile qui rebellent. On les fait descendre dans la rue. Dans les centres d’asile c’est la crise. Les demandeurs d’asile y restent longtemps et finissent par être frustrés.

Ensuite,1.3 million de personnes présentent les symptômes de burn-out en raison du stress au travail, selon TNO (institut gouvernemental) et le CBS. Enfin : une lettre de convocation urgente dans le journal NRC Handelsblad qui qualifie le néerlandais d’un discipline fondamental que nous avons collectivement laisser tout aller à vau-l’eau. Si nous voulons prendre la direction de Nineteen Eighty-Four de George Orwell avec l’adagio « Ignorance is strength », il faudra continuer de cette manière à mon avis.

Si j’aurais voulu dénoncer davantage de défaillances dans la politique gouvernementale j’aurais eu des problèmes avec mon temps de parole.

La situation actuelle est insoutenable. La politique s’en est bien tirée.

En dépit des défauts du système, je suis optimiste. Car je suis convaincue que l’on sait mieux faire. Avec tout le monde et pour tout le monde. Selon l’adagio « Mutual aid » de l’écrivain du siècle dernier Pierre Kropotkin on peut faire appel à la solidarité. On n’a pas besoin d’une révolution (avec un carnage) mais plutôt une évolution qui nous permet d’aller devant vers l’avenir à notre guise.

L’armoirie d’Amsterdam représente la détermination, l’héroïsme et la charité. Allons propager cela ensemble. Si possible à l’occasion d’une rencontre auprès du Gavroche au SPUI. (‘Het lieverdje’, un symbole rebelle de la capitale). J’aurai recours à ce site web pour annoncer cet événement. J’y marquerai la date et l’heure du rendez-vous.

Si chacun représente un groupe minoritaire, nous serons en groupe majoritaire !

Amitiés combatives annemarije.pronk@gmail.com

Armoirie Amsterdam

Time for action!

Dear people,                                             Amsterdam, December 2019

Tonight I appeal to your engagement for a cause. I am asking you because of your experience in protesting, and organizing.

It is not my intention to discuss climate change topics like the social society, media, national politics, NGO’s, the United Nation and the leaders of the government are talking about all the time. I would like to address another topic that is of as much importance as the climate change: the social position of vulnerable minority groups in our society. I will mention some of them:

  1. People feeling discriminated because of the law of “participation” that is ongoing since nearly 5 years. The most important disappointment for this group is the so called “kostendelersnorm” ; “standard of cost divisor” which means that your social benefits will be cut if you share your household with somebody else. Solidarity is therefore punished. There are people who don’t ask social benefit at all and therefore get underneath the social minimum. Because of the high rents in Amsterdam, they get into debts. Young people are also being caught. It is all about the so called phantom youth that is not registered, and drift about, source: MUG November 2019. Secretary of State Van Ark (social affairs, liberal party VVD) has declared she wants to tighten up the policy by introducing a performance in return. As far as now she doesn’t want to set aside an extra sum of money according to NRC Handelsblad, Friday 22nd of November 2019.
  2. There are many homeless people who drop out. The number of homeless people in the Netherlands has redoubled for the last 10 years. Auxiliary services confirm more and more immigrants get into the shelter for the homeless, according to NRC Handelsblad. The CBS (statistics office) acknowledged  there were 39 000 persons registered as homeless people in 2018 while illegal people have not been registered in this category. The Salvation Army has an explanation for this phenomen: there is a lack of houses that are affordable. Another declaration implies the long waiting lists mental health services. Homeless people often suffer of psychological problems.
  3. Discrimination regarding the employment situation for the so called “allochtonen” (third generation immigrants) and the “autochtonen” (Dutch people and expats as well) is not decreasing. For the last fifteen years persons with a Turkish, Maroccan, Surinam or Antilian background have a quarter less to spend than autochtone Dutch people. Source: RTL 7 that got facts and figures from the Central Plan Board (government organization). Allochtonen still earn less than autochtonen with the same curriculum vitae. They have less chances to get a job and furthermore they have a fewer hourly wage. Discrimination also blocks the chances of getting an internship among allochtone MBO pupils, according to Algemeen Dagblad. The ‘leenstelsel” which implies a feudal system that means you have to loan in order to study. For people with few money it is not easy to have their children at university let alone themselves.
  4. Childcare is also a crucial issue. More than 4 years after the transfer of responsibilities, associated with savings, the bottleneck has increased. Too many children don’t get help in time because of the long waiting lists. Paperwork obstructs the fieldwork and the staff turnover as well as the absenteeism obstruct a smoothly way of working, according to NRC Handelsblad. There was a big disappointment last  month on Monday the 18th, after the debate regarding youth care in the Parliament. There need to happen right now, with extra budget. The federal delegation that witnessed the debate, got away ahead of time with anger since the ministers only talked about systems.
  5.  Jewish community: words may murder, and so there is a need of compelled lessons about antisemitism. The true solution is not only linked to the government. The real combat starts at school. Make therefore programs compulsory and stimulate acquaintance with other cultures. This is a quote of Eddo Verdoner of the Central Jewish Central Consultation that was written in daily paper Trouw at 7th May 2019. Antisism is like a mildew in the shelter of the society, that is awaiting fertile soil. This may be found in growing of social unrest, economic malaise or simply thanks to a politician seeking for power. I could add in a private capacity that people with a non western background are also dupe of hatred feelings; moslims and refugees.

I could have pleadfurthermore with the consequences of the new Law Care and Force for demented eldery people (1 out of 5 gets dementia). And the Law compelled care Mental Health that come into effect on January first 2020. Or could I have spot the growing poverty (300 000 children living in poverty) and the amount of “voedselbanken”  (food centers) . Or should I have focused on the Sander Dekker’s intention (minister of protection of law) to get rid of legal aid lawyers. Or the nurses who work in health care where privatizing  didn’t work out  and even leaded to bankruptcy of hospitals? The teachers who work under high pressure and aren’t complete: this all costs the education level. The agriculture firms as well as construction firms being unfairly treated as a consequence of nitrogen policy. And this, for the sake of construction permits in charge of the government! The position of refugees in our land that is one of the most difficult countries to get a permit, etc.

In that case I would have been in a fix with my speaking time.

The situation of today is intolerable. The politicians are to blame. In the meanwhile nothing is being done to improve the wellbeing of the marginalized groups.  

In spite of all the shortcomings in the system, I am optimistic. Because I know we can do better. With each other and for each other. Mutual aid according to Peter Kropotkin, over a century later. A bloodless evolution that guides us towards the future with at ease is possible!

Amsterdam stands for determination, heroism, charity. Let ‘s carry this out. If possible, at the occasion of a meeting among the Lieverdje at the SPUI. You may read the date and time for the first demonstration on weblog www.pronkstukjes.com.

If every minority group is represented, we are no longer a minority group but rather a majority group!

With combative greetings, annemarije.pronk@gmail.com    

Armoirie Amsterdam

Tijd voor actie!

Beste mensen van Ru Paré,

Vanavond doe ik een beroep op uw engagement. En uw talent voor het componeren van strijdliederen en/of strijdgedichten.

Ik ga het niet hebben over het klimaat waar het maatschappelijk middenveld,  de media, politiek Den Haag, NGO’s, de VN en regeringsleiders het telkens over hebben.  Ik verleg de aandacht naar een onderwerp dat minstens zo belangrijk is. Nu én in de toekomst:  de positie van kwetsbare minderheidsgroepen in onze samenleving. Ik zal er een paar noemen:

  1. Mensen die door de participatiewet achtergesteld worden.  De belangrijkste tegenvaller voor deze groep is de kostendelersnorm waardoor je uitkering wordt gekort als je met anderen een huishouden deelt. Solidariteit wordt zodoende afgestraft. Mensen die soms niet eens meer een uitkering aanvragen, zakken onder het sociaal minimum. Door de hoge huren in Amsterdam komen ze dan gauw in de schulden. Ook jongeren worden met deze wet gepakt. Het gaat om zogenoemde spookjongeren die nergens staan ingeschreven en een zwervend bestaan leiden, aldus MUG november 2019. Nu wil Staatssecretaris Van Ark (sociale zaken, VVD) strengere eisen voor mensen met een bijstandsuitkering in de vorm van een tegenprestatie bij voorbeeld. Vooralsnog wil Van Ark echter geen extra geld voor haar plan uittrekken aldus NRC Handelsblad vorige week vrijdag, 22 november 2019. Intussen zijn langdurig werklozen niet geholpen aan een baan door de Participatiewet. Dit blijkt uit een evaluatie van het Sociaal en Cultureel Planbureau.
  • Er zijn vele daklozen die buiten de boot vallen. Het aantal daklozen in Nederland is in tien jaar tijd ruim verdubbeld. Hulpinstanties zien steeds vaker daklozen met een niet-westerse achtergrond in de daklozenopvang verschijnen aldus NRC Handelsblad. Volgens het CBS stonden in 2018 ruim 39 000 mensen bekend als dakloos terwijl daklozen die illegaal in Nederland verblijven niet zijn meegenomen in de cijfers. Het Leger des Heils heeft als verklaring dat een gebrek aan betaalbare woningen voor een toename van het aantal daklozen zorgt. Een andere mogelijke verklaring is dat de wachtlijsten in de ggz in de afgelopen tien jaar zijn toegenomen. Daklozen kampen relatief vaak met psychische problemen.
  • Discriminatie op de arbeidsmarkt voor allochtonen: het verschil tussen allochtonen en autochtonen neemt niet af. De afgelopen vijftien jaar hebben mensen met een Turkse, Marokkaanse, Surinaamse of Antilliaanse achtergrond nog altijd een kwart minder te besteden dan  autochtone Nederlanders. Aldus RTL Z die cijfermateriaal van het Centraal Planbureau heeft geraadpleegd. Allochtonen verdienen gemiddeld nog altijd minder dan autochtonen met dezelfde papieren. Ze hebben minder kans om een baan te krijgen en hebben vervolgens ook een lager uurloon. Discriminatie belemmert ook de stagekansen van allochtone mbo’ers, aldus Algemeen Dagblad. De SER concludeert dat de kans op een ‘parallelle arbeidsmarkt’ daardoor toeneemt. Het leenstelsel maakt het bovendien niet gemakkelijk voor mensen met een kleine portemonnee om kinderen te laten studeren of zelf aan een studie te beginnen.
  • Waar het ook rommelt, is bij de jeugdzorg. Ruim vier jaar na de overdracht van taken aan de gemeenten, die gepaard ging met een forse bezuiniging, hebben knelpunten zich opgestapeld. Te veel kinderen krijgen de hulp niet op tijd als gevolg van lange wachtlijsten. Administratieve lasten belemmeren het veldwerk en het personeelsverloop is groot, evenals het verzuim, aldus NRC Handelsblad. Teleurstelling overheerste vorige week maandag  18 november jl. na het jeugdzorgdebat in de Tweede Kamer. Er moet nú iets gebeuren, met extra budget. De vakbondsdelegatie die het debat bijwoonde, stapte voortijdig boos op toen de ministers aan het woord waren, omdat het te veel over stelsels en systemen en te weinig over hun werk ging. Een ander punt van zorg is dat de pleegzorg onder druk staat.
  • Woorden kunnen moorden, dus zijn verplichte lessen over antisemitisme gewenst. De werkelijke oplossing ligt niet bij de overheid. De echte bestrijding van antisemitisme begint in de schoolbanken. Maak daarom lesprogramma’s verplicht en stimuleer kennismaking met andere culturen. Dit is een citaat van Eddo Verdoner van het Centraal Joods Overleg verschenen in dagblad TROUW op 7 mei 2019. Antisemitisme hangt als een giftige schimmel in de luwten van de samenleving, wachtend op een vruchtbare bodem. Die kan liggen in groeiende maatschappelijke onvrede, in economische malaise of simpelweg bij een politicus op zoek naar een machtsbasis. Ik zou er op persoonlijke titel aan willen toevoegen dat ook mensen met een niet-westerse achtergrond de dupe zijn van haatgevoelens: met name moslims en vluchtelingen.

Ik had mijn betoog kunnen uitbreiden met de gevolgen van de nieuwe wet Zorg en Dwang voor bejaarde mensen met dementie en de wet Verplichte Geestelijke Gezondheidszorg voor psychiatrische patiënten die per 1 januari 2020 in werking treden. Of had ik de aandacht kunnen vestigen op de toenemende armoede en de hoeveelheid voedselbanken. Het (voetbal-)racisme dat steeds meer wortel schiet. Of het voornemen van Sander Dekker, minister voor rechtsbescherming, om de sociale advocatuur om zeep te helpen aldus een interview begin november 2019 in De Volkskrant. Of de verplegers die zich in de rondte werken in de zorg waar de privatisering niets goed heeft voortgebracht en zelfs tot faillissementen van ziekenhuizen leidt. De leerkrachten die onder hoge druk werken, niet voltallig zijn en een een flinke achterstand hebben qua salaris: dit alles ten koste van het niveau van het onderwijs. De boerenbedrijven alsmede de bouwbedrijven die onjuist bejegend worden als gevolg van het stikstofbeleid. En dat omwille van bouwvergunningen in beheer van de overheid. Wat te denken van de inclusiviteit: mensen met een beperking hebben te maken met soms toenemende achterstanden, aldus NRC Handelsblad. De positie van vluchtelingen in ons land is eveneens een issue. Het ministerie van Justitie en Veiligheid pakt overlastgevende asielzoekers harder aan. Ze kunnen op straat worden gezet. Het is crisis in de asielzoekerscentra. Asielzoekers wachten lang in opvangcentra en raken gefrustreerd. Weerstand tegen IS-kinderen blijft. De recher roept het kabinet echter op het matje: de regering moet zich inspannen om IS-kinderen terug te halen. In Nederland hebben op dit moment 1,3 miljoen mensen last van burn-out klachten als gevolg van werkstress, aldus TNO en CBS. Tot slot: een brandbrief in NRC Handelsblad die vermeldt dat Nederlands een cruciaal vak is, dat we collectief hebben laten versloffen en verstoffen. Willen we de kant op gaan van Nineteen Eighty-Four van George Orwell met het adagium “ignorance is strength’, dan moeten we vooral zo door gaan denk ik er zelf achter aan!

Asl ik nog meer tekortkomingen in het regeringsbeleid aan de kaak had willen stellen, dán kwam ik echter in de knel met mijn spreektijd… 

De situatie van nu is onhoudbaar. De politiek gaat vrij uit.

Ondanks alle tekortkomingen in het systeem, ben ik optimistisch. Omdat ik weet dat het beter kan. Met elkaar en voor elkaar. Mutual aid/aldus de evolutie theorie van schrijver Kropotkin, begin vorige eeuw. Dus géén revolutie (met bloedvergieten) maar een évolutie waarmee we de toekomst met een gerust hart tegemoet kunnen gaan.

Amsterdam staat voor vastberadenheid, heldhaftigheid en barmhartigheid. Laten we dat gezamenlijk uitdragen. Als het kan met een demonstratie rondom het Lieverdje, op het SPUI. Ik heb een weblog www.pronkstukjes.com waarop de datum en tijd van een eerste ontmoeting te lezen zal zijn. Ik laat desondanks mijn emailadres achter voor het geval mijn weblog uit de lucht wordt gehaald wat me eerder is overkomen dit jaar.

Als een ieder de straat op gaat namens een minderheidsgroep, vormen  we ineens een meerderheidsgroep

Met strijdlustige groet, Annemarije Pronk – annemarije.pronk@gmail.com

Wapenspreuk Mokum

Hoe blijf je stabiel?

Je moet je niet zozeer afvragen hoe je stabiel wordt als wel hoe je dat blijft. Ik heb een hele waslijst van adviezen. Laat ik beginnen met een citaat van Jane Austen: Liefde zorgt voor stabiliteit.  Maar hoe vind je steun als je niet meer van je eigen familie of vriendenkring op aan kunt? Omdat je tot het inzicht bent gekomen dat de personen in kwestie slechts mensen zijn die manipuleren? Het is mij overkomen dat ik familieleden en naasten in vertrouwen had genomen die achteraf gebleken verre van sympathiek waren. Zij hadden dus mijn vertrouwen beschaamd. En toen heb ik besloten afstand te nemen om mijn dochter en mijzelf te beschermen. Ik kreeg weldra te horen dat ik geen ruzie moest zoeken.

Inner circle

Mocht ik blijkbaar niet zelf uitmaken met wie ik voortaan om wilde gaan? Ik kon in dit geval stabiel blijven omdat ik de regie in handen bleef houden. Als ik was gezwicht onder de druk van de mensen die zich er mee waren gaan bemoeien, dan was ik allang uit evenwicht geraakt. Deze situatie had met de nieuwe wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (zie artikel “nieuwe wet gedwongen opnames” op deze website, Red.) dus nog flink uit de hand kunnen lopen wat dat betreft.

Sport

Ik houd dankzij dagelijkse fitness oefeningen mijn conditie op peil. Veerkracht is ook heel belangrijk. Met contra gedrag kom je best ver in dit opzicht. Zorg dat je huis op orde is en blijft. Minstens één keer per week (zelf) schoonmaken.

Op consult

Verder raad ik je aan op te schrijven hoe het je vergaat, met welke vragen je zit, voorzien van een datum. Probeer boven alles zo vroeg mogelijk een afspraak met de psychiater te maken opdat het signaleringsplan zich ontvouwt op de goede plek. (Ik heb meegemaakt dat de Case Manager zonder toelichting mij direct in fase 2 indeelde terwijl ik zojuist de laatste hand had gelegd aan een ingewikkelde recensie!) Wees voorbereid op – soms onaangekondigd- bezoek van mensen als de Case Manager die in het gezelschap is van een arts met wie je nooit eerder kennis mee hebt gemaakt. Zorg dat je voor de komst van zo’n hulpverlener een lijstje opgesteld hebt met positieve punten. Met verklaringen van mensen die je al lang kennen en bevestigen dat het goed gaat, kan het dossier aangevuld worden.

Uit handen blijven van de behandelaar ivm behandelwet

Het is opportuun om sociaal gewenste antwoorden te geven aan de primair behandelaar zodat je niet wordt opgenomen ofwel thuis een traject moet doormaken conform de nieuwe wet die 1 januari 2020 in werking treedt. Deze wet heb ik in het lentenummer van Plus Minus uitgebreid behandeld voor de patiëntenvereniging. Merkwaardig genoeg heeft de voorzitter van de patiëntenvereniging bepaald het stuk tekst over de nieuwe wet niet te plaatsen op de website van de patiëntenvereniging vanaf oktober 2019.

Laatste adviezen

Ik zou niet alles in de smartphone noteren; gebruik van een papieren agenda heeft mijn voorkeur. Houd de crisiskaart actueel en draag het op zak. Zorg dat je activiteiten afstoot: houd het overzicht. Je moet je niet gek laten maken door de ander. Als mensen ineens veel van je verlangen, negeer je dat.

Vergeet niet de hand op de knip te houden. Tegenvallers komen meestal ineens en tegelijk dus kun je beter een buffer hebben. Zorg dat je voldoende en gezond eet. Chocolade mag op zijn tijd maar als je alleen maar thuis blijft, wordt het lastig op gewicht te blijven.

Ga op zoek naar afleiding. Ik breng graag tijd door met mijn 12-jarige dochter, schrijf naar hartenlust, speel piano en doe aan hockey. Voor een ieder is er wel een hobby te bedenken.

Tot slot raad ik je aan tijdig naar bed te gaan. Het is cruciaal om minstens 8 uur te slapen per nacht. Dat kan met hulp van medicatie. Zorg er voor dat je zo weinig mogelijk slikt want anders werkt het zo verslavend. Temazepam 20 mg ipv flurazepam zorgt dat je nog redelijk helder bent de volgende dag.

Carpe diem allen!

www.plusminus.nl

Pampus eiland
Gerard Valentijn

Jongerenwerkloosheid: politiek gaat wederom vrijuit

Stel je voor: je bent begin twintig, afgestudeerd in de ICT (met stage-ervaring) en je duikelt van de ene op de andere dag van 50 werkuren per week naar 0 uur. Wat doe je dan? Solliciteren natuurlijk: minstens 20x per week, als het moet! Vervolgens er achter aan bellen en op gesprek zien te komen. En dan blijkt dat je telkens wordt afgewezen. Redenen te over: je bent ofwel te enthousiast, overdressed, underdressed, overgekwafiliciteerd, of, in tegendeel, is je curriculum vitae in de ogen van de werkgever niet zwaar genoeg. Of je hebt niet de goede kleur das om (!) Tot overmaat van ramp besluit je een naam te verzinnen en gebruik je Jantje in plaats van je eigen voornaam: Dai.
Begin 2015 werkt Dai inmiddels 2,5 jaar voor zijn oude stage-werkgever zonder uitbetaald te worden. Hij kan zodoende recente werkervaring in zijn CV opnemen voor zijn sollicitaties. Een politica stelt voor dat je als gedupeerde van discriminatie het beste social media kunt inzetten omdat grote bedrijven gevoeliger zijn voor laster campagnes dan voor een melding bij Meldpunt Discriminatie.


Debat Jeugdwerkloosheid en kansenongelijkheid
Deze anekdote die Dai en personne vertelt ter gelegenheid van een debat over jeugdwerkloosheid, raakt de kern van het probleem voor (kinderen van) allochtonen: discriminatie op grond van naam, bij de voorselectie. Een Marokkaanse van 22 jaar werd pas op gesprek gevraagd toen ze de voornaam Linda aanvoerde. Via Meldpunt Discriminatie kwam er een rechtszaak die echter geseponeerd werd. Een Surinaamse jongen met een uitstekend cv kreeg te horen dat hij een sterke Amsterdamse tongval had, een ander werd met 22 jaar te oud bevonden…
Vorig jaar werd dit debat georganiseerd door mensen van instellingen die er dit jaar geen vervolg aan hadden gegeven. Het zijn de jongeren Abdil en Mouaad zélf geweest die het initiatief hebben genomen deze avond te organiseren. De reden is dat zij geen inzicht hebben in wat er gebeurd is met de aanbevelingen van januari 2014.
De politieke partijen met hun beleid c.q. wensen die erop afgerekend kunnen worden voor én na de uitkomst van de gemeenteraadsverkiezingen zijn op stadsdeelniveau Groen links, en met name voor wat betreft de gemeenteraad D66 en SP welke uitgenodigd zijn, achter een tafel.
De moderator van de avond, Hafsa, spreekt een zaal toe die tjokvol zit (80 man). De sfeer is eerst bedeesd en beleefd maar naderhand emotioneel en strijdlustig. Er is een jonge vrouw Souad die de aanwezige politici eraan herinnert dat er 10 jaar terug een debat was met hetzelfde thema. Daaruit kwamen aanbevelingen voort waarvan zij zich afvraagt wat er concreet mee is gedaan door het stadsdeel. Hoe stadsdelen banen kunnen creëren terwijl 50 000 ambtenaren ontslagen zijn in 2014 is voor haar een raadsel. Antwoorden blijven uit.


Positieve geluiden
Afgezien van concrete gevallen van kansenongelijkheid zijn er echter ook positieve geluiden te horen. Tasnime vertelt over haar project dat succesvol is uitgezet in Amsterdam. Het gaat om huiswerkbegeleiding van personeel in filialen van Albert Heijn. Dankzij de steun en toeverlaat van meewerkende studenten scoren de jongeren hogere cijfers op school. De teamcoach van het Jeugd Preventie Team (JPT), Abdullah, legt uit dat zijn team zich inzet voor de veiligheid van de buurt en daarbij hangjongeren aanspreekt op hun gedrag. Het is hem gelukt maar liefst 25 jongeren aan werk te helpen, mede dankzij een netwerk.


Cijfers en realiteit
Dan komen de thema ’s stage en werkgelegenheid naar voren. In Amsterdam zijn 18 000 jongeren op zoek naar werk – hetgeen 40% is van het totaal – voor minimaal 12 uur per week van wie 60% nog op school zit (cijfers begin 2015, Red.). De jongeren met minimaal MBO niveau 2 maken meer kans op werk. Meer dan 40 % van de totale werkloosheid heeft geen startkwalificatie. Onder hen heeft 40 % geen westerse achtergrond. Landelijk gezien zijn er 800 000 werklozen, wat neerkomt op 8 % van de beroepsbevolking. Jongeren zonder werk staan onder druk omdat zij schulden moeten afbetalen, hun ouders helpen en aan hun eigen toekomst moeten denken. Vrijwilligerswerk is “ok” maar voor deze jongeren heeft geld verdienen de prioriteit. Stages worden slecht of niet vergoed. (Bron cijfers en statistische gegevens: O & S en CBS).

Reacties uit de zaal

Aanbevelingen debat 2014 en uitkomsten
Hierbij een greep uit de aanbevelingen van vorig jaar:
pak discriminatie aan, leg een boycot op aan het bedrijfsleven, stel een jeugdwerkgarantieplan op, bied trainingen op maat aan jongeren die graag ondernemen, schep meer stageplekken, probeer met social return meer jongeren in dienst te laten nemen…
Er zijn jonge bedrijven die zijn ingesprongen op de vraag naar trainingen, stageplekken, competenties, netwerk: Dynamo, Starters4Communiations, Ready4Work, Amsterdam aan het werk, Mediatrainingen, Buurtbali. Een burgerinitiatief dat in het oog springt is streetSmart: een stichting die lokale talenten helpt ontwikkelen en tegen de tijdgeest in gaat. Dagelijks komen ze jongens en meisjes tegen zonder hoop. “Zo krijgen de mensen mét diploma net zo goed een baan als schoonmaker”. Ik word uitgenodigd er een kijkje te nemen voor de volgende Dwars krant van Amsterdam Oost. Wordt vervolgd dus!
Ook het jongerenplatform (JPF) – een initiatief van jonge buurtbewoners – geeft de jongeren de gelegenheid zich uit te spreken over de situatie.. Zij hebben vanaf 10 februari 2015 ook een facultatieve zetel in de technische commissie van Stadsdeel Oost. De Stichting Interculturele Participatie en Integratie (SIPI) biedt een trainingsprogramma en individuele coaching. Nevin (Groen Links) attendeert op stage-mogelijkheden in het Science Park.

Er is iemand uit de zaal die aandacht vraagt voor een Facebookpagina waar karweitjes op staan vermeld waarmee je een zakcentje kunt verdienen. Het is belangrijk banen laagdrempelig aan te bieden en dat jongeren tijdelijk werk accepteren. Een persoon uit de zaal vertelt dat hij geld is gaan verdienen als zelfstandige. Zo heeft hij zelf kansen gecreëerd.
De naam Wilders is één keer gevallen waarbij vrouwen o.l.v. “Indische Jasmijn” het voortouw hadden genomen aangifte te doen tegen zijn uitspraken over minder Marokkanen en naar de rechtbank waren gestapt.
Er is een oudere man die de zaal in het Arabisch toespreekt. Hij zegt dat de jongeren in de zaal “Hollandse jongeren” zijn en hij hoopt dat zij hoge posities zullen krijgen in de maatschappij of in de Tweede Kamer. Hij krijgt een oorverdovend applaus van de zaal. Onvermeld blijven echter de pijnlijke consequenties van de invoering van het leenstelsel…

Nieuwe wet gedwongen opnames

In 2018 zijn ruim 27.000 Bopz-verzoeken behandeld volgens de cijfers van de Raad voor de Rechtspraak. Het gaat daarbij om verzoeken voor gedwongen opnames waarbij de patiënt tegen zijn wil wordt opgenomen en behandeld in een ziekenhuis of instelling. Voor alle duidelijkheid impliceert het cijfer 27.000 niet dat er evenveel gedwongen opnames waren, want er zaten ook voorwaardelijke machtigingen bij die niet tot gedwongen opnames hebben hoeven leiden. Samen met Margré Jongeling, projectleider/coördinator bij het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport ten tijde van de parlementaire behandeling van de Wggz en Janneke van Gog, projectleider implementatie Wvggz van Arkin die vooraf jaren lang gelobbyed heeft namens de Nederlandse Vereniging voor de Psychiatrie (NVvP) bovendien, neem ik de belangrijkste kenmerken van de wetgeving door wat de positie betreft van patiënt c.q. cliënt/betrokkene enerzijds en familie en naastbetrokkenen anderzijds.
In de Wet Bijzondere Opnemingen in Psychiatrische Ziekenhuizen (Wbopz) staat onder welke omstandigheden iemand onvrijwillig opgenomen en behandeld mag worden in een psychiatrisch ziekenhuis. De Wbopz wordt per 1 januari 2020 vervangen door de Wet Verplichte Geestelijke Gezondheidszorg (Wvggz) en de Wet Zorg en Dwang (Wzd). De Wzd is gericht op mensen met dementie en mensen met verstandelijke beperkingen. De Wvggz is bedoeld voor psychiatrische patiënten.


Bestaande wet te ingewikkeld
De totstandkoming van de Wvggz heeft tien jaar geduurd. Op 1 januari 2020 treedt de Wvggz in werking. Momenteel zijn partijen druk bezig met de voorbereiding op de implementatie (lente 2019, Red.) Directe aanleiding om de wet te veranderen was dat bij de derde evaluatie van de Wbopz in 2007 de conclusie is getrokken dat de wet te ingewikkeld was geworden door alle wijzigingen en bovendien niet meer aansloot bij de opvattingen over het verlenen van zorg. Er waren immers inmiddels nieuwe inzichten met ambulante zorg als Psychiatrische Intensieve Zorg Thuis (PIT), Flexible Assertive Community Treatment (FACT), het Intensief Behandel Team (IBT) en Case Managers.
De huidige Wet Bopz biedt de mogelijkheid iemand tegen zijn wil op te nemen. Voor opname zonder spoed geeft de rechter na beoordeling van een onafhankelijke psychiater een machtiging (Rechterlijke Machtiging) af. Bij acuut gevaar, bij voorbeeld verhoogde kans op zelfmoord, wordt de spoedmaatregel – een inbewaringstelling genoemd – opgelegd. Deze maatregel wordt opgelegd door de burgemeester.


Naar verplichte zorg
De nieuwe wet spreekt niet meer over gedwongen opname maar over verplichte geestelijke gezondheidszorg. Verplichte zorg is zorg die ondanks verzet kan worden verleend, legt Janneke van Gog uit. Conform het Europees Verdrag voor de rechten van de Mens (EVRM) kan een patiënt met ernstige psychiatrische problemen die niet geholpen wil worden, maar bij wie ingrijpen nodig is omdat hij een gevaar is voor zichzelf, voor anderen of zijn omgeving, opgenomen worden. Dwang mag alleen als uiterste middel worden ingezet. Dit uitgangspunt is als “nee, tenzij” in de Wvggz vestgelegd.


Van opname- naar behandelwet
Bopz vormt een opnamewet terwijl Wvggz een behandelwet is, vertelt Margré Jongeling met klem. “De gedwongen behandeling van een persoon is niet langer gekoppeld aan een gedwongen opname: je kunt in je eigen omgeving behandeld worden”. Janneke stelt voorop dat de Wbopz locatiegebonden is – je moet als patiënt opgenomen worden in een specifiek ziekenhuis/instelling – terwijl met de Wvggz zorg op maat kan worden gegeven buiten de kliniek, bij voorbeeld thuis of met begeleid wonen.
Tegelijkertijd hebben ook familie en naastbetrokkenen meer inspraak. Ypsilon, de vereniging van familieleden en naasten van mensen met psychosegevoeligheid, stelt dat het positief is dat in de nieuwe wet naastbetrokkenen (onder wie familievertrouwenspersonen) een volwaardige juridische positie krijgen. Dat niet de opname, maar de behandeling centraal staat, vindt Ypsilon ook een verbetering. In de nieuwe wet om een eigen plan van aanpak op te stellen om (proberen) te voorkomen dat hij verplichte zorg krijgt opgelegd. Ypsilon vindt dit een groot goed, maar maakt zich nog wel zorgen over de praktische uitvoering.
Margré vervolgt: “Alle vormen van dwang worden voortaan vooraf door de rechter getoetst”. Janneke vertelt: “Als er sprake is van een psychische aandoening met gevaar ofwel nadeel (voor zichzelf of de omgeving) waarbij een verband bestaat tussen deze twee componenten, wordt er gesproken over een zorgmachtiging (voorheen rechterlijke machtiging) die de behandelaar c.q. psychiater kan aanvragen. Het wordt multidisciplinair ingevuld door de behandelaar, in samenspraak met familie en naastbetrokkenen”. En de patiënt krijgt de mogelijkheid om zijn/haar zienswijze en voorkeuren aan te geven.
Als ik haar vraag of er ook minder goede kanten aan zitten, poneert zij: “Het nadeel van de wet is dat het proces van aanvragen van een machtiging veel meer stappen kent en daarmee ook veel meer bureaucratie, administratie en ook veel bemoeienis van allerlei verschillende partijen rondom de patiënt teweegbrengt: het wordt dus wel een beetje druk rond de patiënt”.
De geneesheer-directeur (die bijna altijd de psychiater is, Red.) bewaakt de kwaliteit van de besluitvorming en de dwangtoepassing. In het geval van een crisis kan gegrepen worden naar een crisismaatregel (voorheen inbewaringstelling). De Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) heeft in kaart gebracht hoe deze regel is aangescherpt in de nieuwe wet. Er wordt mede gerefereerd aan het feit dat de burgemeester zo mogelijk de patiënt moet horen.


Herstel als vertrekpunt
Voorts is de bredere “herstelgedachte” verankerd in de wet; in plaats van de stoornis voorop te stellen wordt er gekeken wat iemand nodig heeft om te (blijven) participeren in het maatschappelijk leven, zoals huisvesting en werk. Hier is een rol voor de gemeente weggelegd. De gemeente komt ook om de hoek kijken als er verkennend onderzoek gedaan moet worden naar aanleiding van meldingen van familie of betrokkenen over een persoon. De gemeente moet dan poolshoogte nemen of deze man of vrouw (verplichte) ggz nodig heeft. Wat er voor de patiënt en betrokkenen nog meer gaat veranderen, is dat in het zorgplan (onder de wet Bopz nog behandelplan) staat welke zorg de betrokkenen krijgt. Het zorgplan is gebaseerd op de zorgkaart met de behoeften en wensen van de betrokkenen zelf, zodat de zorg goed past bij zijn situatie. Het wordt als document bijgesloten bij het verzoekschrift voor de zorgmachtiging. Tot slot heeft de patiënt meer klachtmogelijkheden.
De Wvggz geeft de psychiatrie meer mogelijkheden om patiënten te behandelen. Ambulante zorg? “Ja!” sluit Margré af. “Maar soms is een gedwongen opname passend. Het mooie aan de wet is dat er oog is voor lichte vormen van dwang maar ook voor gedwongen opname in hoogst beveiligde setting: je kunt nog steeds iemand gedwongen opnemen als dat op dat moment de meest passende zorg is”.
Op de vraag hoe het werkt om iemand in zijn eigen huis te behandelen antwoordt directeur GGZ Nederland Véronique Esman dat het gaat om een “uitdaging”. “Praktijkvoorbeelden zijn er niet, het is nooit eerder zo gedaan” aldus Véronique Esman. Voor de Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV) is het nog niet duidelijk wat de positie van de huisarts is in dit zorgveld. De LHV en Verenso (Vereniging van specialisten ouderengeneeskunde) hebben de minister verzocht op korte termijn in overleg te gaan over de benodigde randvoorwaarden om ambulante onvrijwillige zorg verantwoord toe te passen. De Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie (NVvP) is intussen bezig om een handreiking op te stellen voor ambulante dwang.

N.B. op de website www.ypsilon.org bereidt Ypsilon haar leden voor op de nieuwe wet met de toolkit “Het is crisis thuis”. Deze tools met steun en informatie over de nieuwe wet voor naastbetrokkenen vormen een buitengewoon goede handleiding.

Vergassingen of vergissingen?

Ik betrapte mezelf op deze verhaspeling bij het lezen van het boek “Psychogenocide” met als ondertitel “psychiatrie, kunst en massamoord onder de nazi’s” van auteur Erik Thys: Belgische psychiater, kunstenaar en musicus.

Adolf Hitler had in 1918 het licht gezien toen hij psychisch verblind was door gifgas. Met datzelfde gifgas zou hij zich jaren tegen de weerlozen keren. Ten tijde van de psychogenocide in de jaren ‘30/’40 van de 19e eeuw zijn de slachtoffers van sterilisaties, vergiftigingen, dodelijke verwaarlozingen en vergassingen grotendeels anoniem gebleven. Het is lastig na te gaan waar de lichamen liggen en de archieven zijn bovendien grotendeels onvindbaar of vernietigd.

Erik Thys heeft een gezicht gegeven aan alle kwetsbare groepen die met hun gebrek aan weerbaarheid geen bescherming hadden gekregen. Noch familie en hulpverleners aan wie ze toevertrouwd waren noch de maatschappij zelf waren voor hen in de bres gesprongen. Het ging om bejaarden, mannen, vrouwen en kinderen met een beperking of psychiatrische stoornis die arm, wanhopig, opstandig of behoeftig waren. Ze zijn en masse vermoord in aanloop naar en tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Met het zigeunerkind Ernst Lossa op de omslag van het boek, van wie de blik verraadt dat de jongen dondersgoed in de gaten heeft wat voor lot hem te wachten staat, ontvouwt zich een boek dat meesterlijk geschreven is. Het is wetenschappelijk onderbouwd, met oog voor detail.

De psychiatrische patiënten moesten destijds uit de weg geruimd worden omdat ze het genetisch materiaal van het volk aantastten, maar net zo goed omdat ze geld kostten en niet productief waren. Was de zogenaamde nazi-operatie Tiergartenstrasse 4, afgekort naar dit adres met Actie T-4, allemaal daar om te doen geweest? De Actie T-4, ik citeer Erik Thys, “voltrok zich onuitgesproken en heimelijk zodat de bevolking het niet wist, of zich tenminste achter een niet-weten kon verschuilen”. De auteur vervolgt: “Over het “Wir haben es nicht gewusst” met de Shoah is veel geschreven, maar veel literatuur is ook van toepassing op de eliminatie van de psychiatrische patiënten door de nazi’s”. Van 1939 tot 1945 werden bijna 200 000 weerloze mensen gedood. Hun leven werd omschreven als “levensonwaardig”, hun moord als “Euthanasie”.

Genezen en doden werden in oorlogsomstandigheden evenwaardige taken van de geneeskunde aldus psychiater Erik Thys. Het is ongehoord dat zoveel artsen die actief betrokken waren bij de massamoord onder het regime van Hitler er gemakkelijk mee zijn weggekomen. De Duitse Vereniging voor Psychiatrie, Psychotherapie en Neurologie heeft pas in 2010 zich verontschuldigd voor de gruweldaden op de patiënten waarvan de saillante details niet bespaard blijven in het boek.

Er zijn enkele memorialen opgericht die herinneren aan deze zwarte bladzijde in de geschiedenis van Duitsland en andere Europese gebieden. In het memoriaal van kasteel Hartheim in het huidige Oostenrijk is het opmerkelijk dat diens organisatie een verband legt tussen de genocide onder het nazi regime en het hedendaagse concept van euthanasie. Zij spreekt zich daar afkeurend over uit, aldus Erik Thys.

Naar mijn mening hoort er een museum te komen. In 2002 is er een poging toe gedaan in Berlijn maar zonder resultaat helaas. Een documentaire van de genocide zou ook op haar plaats zijn, of, op zijn minst, een film die dan niet geromantiseerd is.

Erik Thys duidt dat het gevaar van genocide ook in het hier en nu op de loer ligt. Vanaf bladzijde 280 laat hij zien hoe mechanismen in werking treden waarbij mensen met verantwoordelijkheden niet afgerekend kunnen worden omdat er, net als in de nazi periode, geen juridische grondslag bestaat. Er was geen plicht want de Führermachtiging was geen wet of bevel maar een toelating. Zo kan iedereen zich gemakkelijk verschuilen achter het adagium “Wir haben es nicht gewusst”. Patiënten vinden de dood door nalatigheid, politieke slordigheid, bovengenoemde vorm van onverantwoordelijkheid, onverschilligheid en lafheid.

De vraag die ik me stel is hoe het er anno 2019 voor staat in Nederland. Hoe is het mogelijk dat ziekenhuizen genoodzaakt zijn faillissementen aan te vragen terwijl we steeds meer te maken krijgen met vergrijzing? Waar kunnen patiënten terecht in acute situaties? Om af te sluiten met de wijze woorden van de psychiater, die hij sprak in 2015, moeten we “uiteraard zonder de situatie in onze streken met de nazitijd te willen vergelijken ons er toch voor hoeden om in onze complexe en gespannen maatschappij de kwetsbare minderheidsgroepen als psychiatrische patiënten, chronisch zieken, mensen met een beperking, bejaarden, werklozen, vluchtelingen, illegalen enzovoort te problematiseren op een wijze die de deur opent naar onmenselijke maatregelen of praktijken”. En dan denk ik er achter aan dat we mogen hopen dat het justitieapparaat de garantie biedt dat in ons land de mensenrechten van al deze kwetsbare groepen beschermd zullen worden. En dat uitgerekend op het moment dat de sociale advocatuur op de schop dreigt te gaan…

www.plusminus.nl

Opnames in Parijs

De eerste keer dat ik in een psychiatrisch ziekenhuis werd opgenomen was in het buitenland, in het holst van de nacht.

Ik kan me nog herinneren dat iemand de weg afzette zodat ik begeleid kon worden naar een aftands bestelbusje. Kort te voren waren mijn ouders telefonisch ingelicht. Toen ik de volgende dag wakker werd, lag ik in een bed en merkte ik dat ik mijn eigen kleding niet aan had. Ik greep mis naar mijn horloge en mijn mobiele telefoon. Ik bleek in Hôpital Sainte Anne te zijn, een tussenstation. Eten werd gebracht in mijn kamertje maar dat eten vertrouwde ik niet. Ik had immers de vorige dag meegemaakt dat op het moment dat ik het huis uitvluchtte en daarbij mijn partner en dochter achterlatend, ik niemand kon bereiken met mijn telefoon en, minstens zo erg, niemand míj telefonisch kon bereiken. Dit was geen waanbeeld. Ik had kort te voren gebeld met een journalist van het Parool en de verwachting uitgesproken dat het huis van Oranje in het in de toekomst voor het zeggen zou krijgen. Het is voor mij nog steeds een moment in mijn leven geweest dat mijn identiteit gewist had kunnen worden zonder schuldvraag.

Ik werd gezien door een jong ogende psychiater met een Poolse achternaam. Voor ik er erg in had, was ik omringd door personeel van het ziekenhuis met witte jassen aan en werd ik platgespoten. Toen ik ontwaakte, stonden mijn vader en broer uit Nederland naast mijn bed. het bed stond in Hôpital Bichat, Secteur Montmartre. Mijn ervaring van de 2 weken durende ziekenhuisopname die erop volgde, was dat ik geen enkel vertrouwen had in het hele gebeuren en dus de medicatie door de wc trok, minimaal at in de kantine waar de patiënten afgezonderd aten van de verpleging en dat ik smulde van de reep chocolade van de vrouw op leeftijd van de Nederlandse Vereniging die me de dag ervoor had opgevangen op straat. Zij was er bij dat ik het drankje dat ze voor me besteld had in een café, waar toevalligerwijs Nederlanders zaten, ineens uitspuugde: was ik niet eerder die dag ontglipt aan een verdwijning? Ik zou later nog vaak door mijn intuïtie laten leiden.


Voor de rokers van het ziekenhuis was er een buitenruimte toegankelijk die later is gesloten vanwege suïcide gevallen vanaf dat dak. De gemeenschappelijke ruimte had veel weg van een zaal voor bejaarden die naar een stokoude televisie turen. Keek ik naar buiten, dan zag ik de “ergste” gevallen op een lagere etage buiten lopen. Ik zal nooit vergeten hoe ik schizofrenie patiënten daar letterlijk zag worstelen met hun demonen. Verder stond er ineens een naakte man naast mijn bed.

Na 2 weken ging ik aan het werk bij mijn nieuwe werkgever die van niks wist, 40 uur per week! Aangezien ik iedere dag tientallen druppels haldol slikte, liep ik er als een zombie rond.

De begeleiding na mijn eerste opname in Frankrijk is nihiel geweest. Met mijn depressie die 8 maanden ging duren was mijn behandelaar een psychiater die er wel voor de pillen was maar niet voor het praten. Toen ik maandenlang antidepressiva bleef slikken – ook lang nadat de depressie voorbij was – ben ik met Pasen 2009 op doorreis in Nederland met een psychotisch manisch beeld opgenomen. De diagnose Bipolaire stoornis I werd gesteld door een zeer vakkundige, vrouwelijke psychiater uit België. Terug in Parijs heb ik direct contact gezocht met de polikliniek CMP (Centre Médico Psychiatrique) om me in te schrijven als regulier patiënt. Ik hoefde voortaan niet meer € 65  per consult van amper 10 minuten te betalen. Ik kon bij de polikliniek CMP met de regelmaat van 1x per maand mijn behandelend psychiater zien.

Tijdens de kerstvakantie 1 ½ jaar later werd ik opnieuw opgenomen, wederom in de Oostelijke Binnenring.

Het grootste verschil met mijn opnames in Frankrijk en Nederland was de duur van het verblijf: 2 weken in Frankrijk versus 2 maanden in Nederland. Kwestie van beddentekort?
Home sweet home zullen we maar zeggen!

N.B. De vrouw op leeftijd die mij geholpen heeft, en met mij vele andere lotgenoten, heeft 60 jaar lang gewerkt voor de liefdadigheidsinstelling Royal British Legion van wie zij een onderscheiding heeft mogen ontvangen. Zij heeft zich ook jarenlang ingezet voor Nederlandse organisaties als Aneas en de ANWB alarmcentrale. Een koninklijke onderscheiding van toenmalige koningin Beatrix is haar helaas niet ten deel gevallen. Volgens de toenmalige Consul bij wie ik de aanvraag voor een onderscheiding had ingediend zou in dat geval iedereen wel hiervoor in aanmerking komen. Dat is en blijft een schande!
 
 
 


Alan Turing voortaan op bankbiljet in de UK

Een bekend slachtoffer van stigmatisering uit onze recente geschiedenis is Alan Turing. Een praktijkgeval ‘stigmatisering’ met afschuwelijke gevolgen: Alan Turing pleegde zelfmoord. Hiermee kwam een einde aan zijn wetenschappelijke bliksemcarrière die bijna twintig jaar duurde, als grondlegger van de computer.

Om te beginnen heeft hij geen gemakkelijke jeugd gehad: na zijn geboorte in 1912 wordt hij gescheiden van zijn ouders van wie de vader een koloniale bestuursfunctie in India bekleedde. Nadat hij in een pleeggezin is opgevangen, brengt hij zijn schooltijd door op de Sherbone Grammar school waar het gangbaar was dat leerlingen geslagen werden.

In zijn pubertijd ontdekt hij zijn homoseksualiteit en zijn wetenschappelijke talent voor wis- en natuurkunde. Door deze eigenschappen raakt hij geïsoleerd in een maatschappij die doordrenkt is van klassieke, Victoriaanse waarden. Homoseksualiteit past niet bij ‘goede zeden’. Zijn talent voor wiskunde maakt het aanvankelijk mogelijk dat hij aan de vorming tot gentleman kan ontsnappen die men hem oplegt en waarin hij zich niet herkent. Verder doet hardlopen hem goed. Tijdens het lopen functioneert zijn lichaam mechanisch en dat bevrijdt zijn gedachten, aldus Alan. Hij eindigt tweede op de drie mijl bij een hardloopwedstrijd van het National Physical Laboratory.   

Alan Turing wordt toegelaten tot de universiteit van Cambridge, waar hij naderhand gaat werken als docent en onderzoeker. Hij gaat uit van het idee dat een mens hetzelfde kan afleiden als een machine. Intussen is Turing verbonden geweest aan de Princeton Universiteit, aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. Vanaf 1940 gaat hij werken voor het geheime centrum van de Britse Cryptologische Dienst. Zijn missie is de versleutelde boodschappen van de verschillende Duitse diensten te ontcijferen. Het lukt hem de code van de Duitse Enigma machine te ontcijferen zonder dat de Duitsers er erg in hebben. Voorts wordt hij in het geheim naar de VS gestuurd waar hij onder meer meewerkt aan een project om stemmen te versleutelen, zodat Churchill en Roosevelt over en weer kunnen praten over een beveiligde telefoonlijn. Turing was vast en zeker ook betrokken bij het atoombomproject.

Alan krijgt steeds meer belangstelling voor elektronica die in zijn ogen dienen om zowel snelheid te winnen als om geheugens te realiseren. In 1946 dient Turing een concept in voor de bouw van een computer: de Turing machine. 

Als Fellow van de Royal Society wordt hij voorgedragen als lid van het beroemdste wetenschappelijke genootschap ter wereld, waar ook Newton lid van is geweest. Iemand die voor zijn inzet in de oorlog gedecoreerd is met een Order of the British Empire en zich ontpopt als een toegewijde wetenschapper die één van de beste wiskundigen is van zijn generatie bovendien. 

De (uiterst conservatieve) Britse samenleving probeert hem in het gareel te houden, waarbij hij als wetenschapper kon gedijen maar meer afstand moest nemen tot zijn seksuele geaardheid. Turing wil daar niets van weten. Hij is verre van conformistisch: zonder het te ontkennen krijgt hij relaties met mannen, onder wie iemand die negentien jaar oud is. Dit wordt hem fataal: in 1952 wordt hij aangeklaagd wegens ‘herhaalde praktijken van grof onfatsoen in gezelschap van een andere man’.

Anno 2019 is het nauwelijks voor te stellen dat de regering in het Verenigd Koninkrijk zich zorgen zou maken over de seksuele geaardheid van een wetenschapper die internationaal doorbreekt. Begin jaren ’50 vorige eeuw was Groot-Brittannië zeer conservatief. In het geval van Alan stelt de rechtbank van Manchester hem voor de keus om ofwel een gevangenisstraf uit te zitten ofwel een hormoonbehandeling te ondergaan. Alan redeneert dat hij de wetenschap zou moeten opgeven als hij in een cel zou belanden. Dus kiest hij voor de behandeling voor normalisatie van het libido. Deze behandeling heeft bijwerkingen als het uitblijven van erecties en borstgroei. Niet wetende dat er effecten zouden zijn waar geen rekening mee was gehouden zoals een andere stem zodat hij het gevoel heeft bijna een vrouw te zijn…

Pas in 2009 kreeg de computerwetenschapper postuum eerherstel van de Britse overheid. Intussen had Apple allang een eerbetoon bedacht: het stukje uit de appel in het logo verwijst naar de wijze waarop Alan Turing zelfmoord heeft gepleegd.  Met het eten van een appel, die hij zelf vergiftigd had met hoogstwaarschijnlijk cynanide. An apple a day keeps the doctor away? Het schuim lag op zijn mond. Of verwijst het computermerk Apple naar de appel van Newton? Er is geen eenduidig antwoord op te vinden.

Het leven van Alan Turing is in 2014 verfilmd door regisseur Morten Tyldum in The Imitation Game. Deze – zeer geromantiseerde – film is gebaseerd op de biografie over Alan Turing: The Enigma, van Andrew Hodges. Medio juli 2019 maakt de Bank of England haar voornemen bekend om de computerpionier op een bankbiljet van 50 pond af te drukken. Naar verwachting wordt het vanaf eind 2021 in de roulatie gebracht.

www.plusminus.nl